Een mysterieuze sfeer hangt over de nachtelijke Mainz uit de Romeinse tijd. Soldaten in volle wapenrusting trekken om het vuur van een grote stapel brandhout, leggen wapens en buitstukken neer, terwijl dodenklachten door de duisternis weerklinken en het flikkerende vuur spookachtige schaduwen op het nabijgelegen ere-monument werpt. Zo zou de jaarlijkse cultus voor generaal Drusus eruit kunnen hebben gezien. Resten van de Drusussteen, die als een belangrijk Romeins monument wordt beschouwd, zijn nog steeds te bezichtigen op het terrein van de citadel.
Nero Claudius Drusus, kortweg Drusus, was een stiefzoon van keizer Augustus en kreeg in het jaar 13 v.Chr. samen met zijn stiefbroer Tiberius de opdracht om Germania te beveiligen en het gebied aan de andere kant van de Rijn te veroveren. Nog in hetzelfde jaar richtte Drusus een basislager op tegenover de monding van de Main, waarmee hij de basis legde voor de huidige stad Mainz. Onder zijn opperbevel marcheerden de Romeinse legioenen langs de Mainlijn tot aan de Elbe.
De Romeinse historicus Cassius Dio beschreef Drusus als "…een jongeman, begiftigd met zoveel en zulke hoge deugden als de sterfelijke mensennatuur maar kan bevatten, en ijver en bekwaamheid om deze te ontwikkelen." In het jaar 9 v.Chr. had Drusus een ongeluk op de terugweg van een expeditie aan de Elbe en overleed aan zijn verwondingen. Ter ere van hun veldheer richtten de in Mogontiacum gelegerde soldaten een leeg graf (kenotaf) op, terwijl zijn lichaam in Rome in het mausoleum van keizer Augustus werd begraven.
In de middeleeuwen maakte men gebruik van de opvallende locatie van de Drusussteen en veranderde deze in een uitkijktoren. Ook na de bouw van de citadel diende hij vermoedelijk nog steeds als strategisch uitkijkpunt.
