In 367-370 n.Chr. liet keizer Valentinianus I in het kader van grensbeveiligingsmaatregelen boven een deel van de verlaten “vicus” een laatantiek fort bouwen met een oppervlakte van 164*159 m.
Al aan het begin van de 5e eeuw, waarschijnlijk in 406/407, werd het fort van Valentinianus voor het eerst verwoest en in brand gestoken door Germaanse stammen die de Rijn waren overgestoken, met uitzondering van de verdedigingsmuur.
Kort daarna werden er opnieuw troepen in het fort gestationeerd, maar nu waren het Oost-Germaanse bondgenoten (Burgondiërs?). Ook deze tweede fortperiode kwam ten einde door een brand en systematische vernielingen. Op zijn vroegst in 425, maar waarschijnlijk pas na 437, trokken er voor korte tijd opnieuw troepen in het fort van Alzey in. Voor deze ‘laatste troepenmacht van Rome’ ter verdediging van de Rijngrens werden de kazernegebouwen echter niet meer herbouwd. In plaats daarvan werden in het binnenste gedeelte van het fort met bakstenen bedekte ‘Romeinse’ militaire barakken gebouwd.
