Simplicissimus

Het is nacht. Diep donkerwinternacht. Een oude wolf loopt naar het dorp van de dieren. In zijn zak heeft hij een steen. In zijn bek slechts één tand. En in zijn hoofd een idee: Van de steen een smakelijke soep maken. Dus klopt hij op de deur van de hen. Nieuwsgierig opent zij de deur voor hem. Een wolf heeft ze nog nooit gezien. Wanneer hij nu midden in de kamer zijn steen uitpakt en om een ketel vraagt, voelt ze zich toch een beetje bang om haar henhartje. Wat als de grijze kerel zin heeft in een krachtiger bouillon? Een beetje selderij voor de soep kan geen kwaad, stelt de hen haastig voor. Langzaam maar zeker maken de dieren - paard, schaap, geit, hond en eend - de fletse bouillon op met allerlei groenten. En nodigen zich - als goede buren - ook meteen uit voor het avondeten. Aan het eind is de soep op. Alleen de steen is nog niet helemaal gaar.