Achter het portaal van rode zandsteen opent een moderne glazen toegang de weg naar een rijk ingericht rococo-interieur. In de Augustinerstraße hielden de Augustijnen, een bedelorde die sinds 1260 in Mainz gevestigd is, tot het jaar 1802 hun klooster. Tussen 1768 en 1772 werden zowel de zaalkerk als de kloostergebouwen volledig herbouwd. Sinds 1805 is in het complex het Bisschoppelijk Priesterseminarie gevestigd.
De buitengewone rijkdom van de kerkelijke inrichting is te danken aan de genereuze steun van mecenaat. De keurvorst hechtte grote waarde aan het feit dat in zijn residentiestad geen eenvoudige "boerenkerk" werd gebouwd. De façade presenteert zich in de golvende stijl van de Mainfränkische barok en wordt versierd met een afbeelding van de kroning van Maria, gemaakt door de Mainzse beeldhouwer Nikolaus Binterim.
Binnen vertellen grootformaat, door het licht overstroomde plafondfresco's van de schilder Johann Baptist Enderle uit Donauwörth het leven van de kerkvader Augustinus. Het orgel met het kenmerkende middenraam werd in 1773 gebouwd door Johann Heinrich Stumm en behoort tot de weinige bewaarde instrumenten van deze gerenommeerde orgelbouwfamilie. Tussen de zuidelijke zijaltaren bevindt zich in een nis een lindenhouten sculptuur uit 1420: Maria met het spelende kind Jezus. Door haar vrolijke uitstraling geldt ze als een uitmuntend voorbeeld van gotische kunst in de zogenaamde "zachte stijl". Het hooggeëerde genadebeeld werd in 1793 gered uit de brandende Liebfrauenkirche. Een iconografisch bijzonderheid toont zich tenslotte in het Hoogaltaar: Bij de dood van Christus laat God de Vader door een putto symbolisch het "schuldschema van de mensheid" verscheuren.
