Rolf Miller

Met "WAT MOET, DAT MOET, MAAR NU" zal Rolf Miller zeker weer iets bereiken: elegant struikelend om de olifant in de kamer heen. Want dat is zijn figuur: koppig als een zak cement - wat alleen dankzij zijn humor toegestaan kan zijn. Grandioos ongeïnteresseerd, vitaal saai en compleet halfwetend. Zoals altijd is de comedian stoïcijns precies de rots in de branding die met vertrouwen wegkijkt, volmondig over belangrijke onderwerpen alles zegt, en daarbij gegarandeerd niets zegt; en natuurlijk alles opmerkt, behalve zijn eigen falen.

Hoe meer er om hem heen instort, hoe minder we kunnen begrijpen hoe deze haan niet merkt wat er aan de hand is. "Hij merkt het gewoon niet", zou men in het echte leven zeggen. Gelukkig blijft dit gemeengoed gevaarlijke voertuig op een podium. "Tegenstrijdige fascinatie" zei ooit Roger Willemsen hierover: de kijker kan neerkijken wanneer hij het junglecamp ziet, en zich daar daarom in verkwikken. Tegenstrijdig aan de dader. Miller slaagt er echter in de "smalle balans" te vinden, zoals hij het verkeerd zou noemen; zowel het voorzetten van zijn figuur aan de ene kant, als ook ons eigen falen daarin reflecterend aan de andere kant; gelukkig met zijn registers van nauwelijks verhulde satire, met precies die lichtheid die we van hem kennen - en daarom niet eens opmerken hoe hij de olifant althans verdooft: "…als niet wanneer, eh dan … nu … dus eh … qua ding … praktisch.."

Tickets zijn verkrijgbaar op www.kadh.de.