Gedurende vele eeuwen vormde de Judengasse het centrum van de Joodse wijk in Mainz. In 1662 legde een verordening van de Mainzelijke keurvorst Johann Philipp von Schönborn vast dat de Joodse bevolking uitsluitend in deze straat mocht wonen. Hiertoe werd ze aan beide uiteinden afgesloten door poorten.
Voorafgaand hadden zich na een langere afwezigheidsperiode opnieuw Joodse families in Mainz gevestigd. Hun verblijf was tijdelijk en gekoppeld aan de betaling van zogenoemde beschermingsgelden. Met de groeiende economische invloed van de Joodse bevolking nam echter ook de spanning toe. Als gevolg daarvan werden hun rechten verder ingeperkt: het aantal toegestane families werd beperkt, handelsmogelijkheden gereguleerd en het wonen buiten de vastgestelde straat verboden.
De beperkte ruimte leidde in de loop der tijd tot de ontwikkeling van een dichtbebouwde wijk met smalle, meergezinswoningen. Later werd het woongebied uitgebreid naar twee parallelle straten. In 1684 werd daar een synagoge gebouwd. Rond 1790 woonden er ongeveer 540 Joodse mensen in Mainz, wat ongeveer één procent van de toenmalige stadsbevolking bedroeg.
Pas vanaf 1768 was het voor Joodse gezinnen weer toegestaan om ook buiten de afgesloten wijk woonruimte te betrekken.
